Bull Terrier

Bull Terrier powstał w XIX-wiecznej Anglii w wyniku krzyżowania buldogów i białych angielskich terrierów, z początkowym celem stworzenia bardziej zwinnego psa do walk, które w tamtych czasach były legalne. Po zakazie walk psów w 1835 roku hodowca James Hinks przejął kontrolę nad rasą i w latach sześćdziesiątych XIX wieku przedstawił udoskonalony typ — z charakterystyczną owalną głową, całkowicie białą sierścią i łagodniejszymi manierami — który stał się psem wystawowym i towarzyszem wśród angielskiej wyższej klasy.

Odmiana kolorowa została wprowadzona później, w XX wieku, poprzez krzyżowanie ze Staffordshire Bull Terrierami. Dziś istnieją dwie uznane odmiany: standardowy Bull Terrier i Miniaturowy Bull Terrier, identyczne pod każdym względem z wyjątkiem rozmiaru. Pomimo swojej historii, dzisiejsze odpowiedzialnie hodowane okazy to towarzyskie, zabawne i czułe psy, znane z psiego poczucia humoru i skrajnego przywiązania do swoich rodzin.

Głowa Bull Terriera to jego najbardziej charakterystyczna cecha: doskonale owalna z profilu, bez widocznego stopu, z małymi, trójkątnymi oczami o ostrym i przenikliwym wyrazie, i małymi, stojącymi uszami. Jego ciało jest zwarte, z głęboką i okrągłą klatką piersiową, krótkim grzbietem i mięśnistymi pośladkami. Ogon, osadzony nisko, noszony jest poziomo. Całość przekazuje moc i determinację w każdym ruchu.

Pod względem charakteru Bull Terrier jest ekstrawertykiem, urwisem i pełen witalności. Jest intensywnie przywiązany do swojej rodziny i może stać się bardzo zależny. Jest ciekawski, zabawny aż do późnej dorosłości i jest znany z tego, że nie potrafi dobrze ocenić swoich rozmiarów. Przy wczesnej socjalizacji może dobrze współżyć z innymi zwierzętami, chociaż wobec psów tej samej płci może być konkurencyjny. Nie jest odpowiednim psem dla początkujących właścicieli, ponieważ wymaga stałej uwagi i stanowczego, konsekwentnego szkolenia.

Pielęgnacja sierści Bull Terriera jest minimalna: tygodniowe szczotkowanie rękawicą gumową lub szczotką z naturalnym włosiem usuwa martwy włos i stymuluje krążenie skórne. Kąpiele można robić raz w miesiącu lub w razie potrzeby. Białe okazy mogą być bardziej wrażliwe na słońce i wymagać ochrony latem. Ważne jest regularne czyszczenie fałdów skóry wokół głowy i sprawdzanie uszu.

Bull Terrier potrzebuje codziennych umiarkowanych do intensywnych ćwiczeń i dużo stymulacji umysłowej: to pies, który łatwo się nudzi i może stać się destrukcyjny, jeśli nie ma wystarczającej aktywności. Zabawy polegające na szukaniu, nauka sztuczek i interaktywne zabawy są niezbędne. Szkolenie powinno rozpocząć się od szczeniaka, metodami pozytywnego wzmacniania i dużą cierpliwością, ponieważ może być uparty. Wczesna socjalizacja z ludźmi, dziećmi i innymi zwierzętami jest fundamentalna dla rozwinięcia zrównoważonego dorosłego psa.

Wrodzona głuchota jest najbardziej znaną chorobą dziedziczną w rasie i częściej dotyka okazy z białą sierścią. Może być jednostronna lub obustronna. Test BAER jest referencyjną metodą diagnostyczną i powinien być wykonany u wszystkich szczeniąt. Odpowiedzialni hodowcy nie używają do hodowli psów obustronnie głuchych.

Dziedziczna nefropatia, znana również jako zespół nefrytu Bull Terriera, jest postępującą chorobą nerek, która może pojawić się u szczeniąt i młodych dorosłych. Istnieje test genetyczny do identyfikacji nosicieli. Zwężenie podzastawkowe aorty, zwężenie przy wyjściu lewej komory, może dotykać rasę i wymaga okresowej oceny kardiologicznej. Z hodowcami przeprowadzającymi testy zdrowotne i regularną opieką weterynaryjną Bull Terrier jest rasą solidną.