Wielki Pirenejczyk

Wielki Pirenejczyk

Wielki Pirenejczyk, znany również jako Pirenejski Pies Górski, to majestatyczny duży pies o charakterystycznej śnieżnobiałej sierści i spokojnym, szlachetnym wyrazie. Przez wieki był niezastąpionym strażnikiem stad w Górach Pirenejskich, zdolnym stawić czoła wilkom i niedźwiedziom bez ludzkiego nadzoru. Dziś jest ceniony jako pies towarzyszący za swój łagodny, uczuciowy i opiekuńczy charakter wobec swojej rodziny.

Charakterystyka

Wysokość w kłębie
Samiec: Od 70 do 82 cm
Samica: Od 65 do 74 cm
Waga
Samiec: Od 50 do 54 kg.
Samica: Od 36 do 41 kg.
Długość życia
Od 10 do 12 lat.
Sierść
Długa, gęsta, prosta lub falowana, z podwójną warstwą i obfitym wełnistym podszerstkiem.
Kolor
Biały lub biały z szarymi, cynamonowymi lub bladożółtymi plamami.
Żywienie
Dieta dostosowana do ras olbrzymich, bogata w białko i z kontrolowanymi poziomami wapnia i fosforu dla ochrony stawów.
Pielęgnacja i choroby
Szczotkowanie 2-3 razy w tygodniu, kąpiel co 4-6 tygodni.

Pochodzenie

Wielki Pirenejczyk jest jedną z najstarszych ras w Europie, z dokumentacją sięgającą co najmniej XVII wieku, choć jego przodkowie prawdopodobnie przybyli do Pirenejów ponad cztery tysiące lat temu z Azji Środkowej. Baskijscy i bearnezcy pasterze używali go przez wieki jako stróża trzód na wysokogórskich alpejskich pastwiskach, gdzie musiał chronić owce i kozy przed wilkami i niedźwiedziami brunatnymi bez ludzkiego nadzoru.

Rasa osiągnęła największy blask na dworze francuskim, gdzie Ludwik XIV ogłosił ją oficjalnym psem dworskim w 1675 roku. Szlachta i arystokraci tamtych czasów cenili ją zarówno za urodę, jak i za funkcję strażnika zamków i posiadłości. To powiązanie ze szlachtą uczyniło go jednym z najbardziej rozpoznawalnych psów w Europie w następnych stuleciach.

American Kennel Club uznał rasę w 1933 roku. Dziś Wielki Pirenejczyk jest spotykany na całym świecie, ceniony zarówno jako stróż bydła na wiejskich farmach, jak i towarzysz rodzinny w środowisku miejskim, gdzie jego spokojny i opiekuńczy charakter sprawia, że idealnie nadaje się dla rodzin z dziećmi.

Cechy i predyspozycje

Wielki Pirenejczyk to olbrzymi, elegancki i majestatyczny pies z gęstą białą sierścią, która może wykazywać beżowe, szare lub bladożółte plamy, szczególnie wokół uszu i u nasady ogona. Jego głowa jest duża i klinowata z spokojnym i charakterystycznym wyrazem. Jedną z jego anatomicznych osobliwości są podwójne wilcze pazury na tylnych łapach, uważane za cechę wyróżniającą rasy.

Jego temperament to pies pewny siebie, cierpliwy i głęboko lojalny. W przeciwieństwie do wielu ras roboczych, Wielki Pirenejczyk ma niezależny charakter: był hodowany, aby samodzielnie podejmować decyzje w obliczu zagrożeń, bez czekania na rozkazy pasterza. Ta niezależność może sprawiać, że jest mniej posłuszny wobec powtarzających się poleceń niż inne rasy, ale odzwierciedla też inną inteligencję: strażnika, który sam ocenia sytuację.

To pies łagodny wobec najbardziej bezbronnych: dzieci, małych zwierząt i starszych osób. Jego instynkt ochrony aktywuje się łagodnie w domu, podczas gdy na zewnątrz może szczekać na nieznajomych lub postrzegane zagrożenia.

Pielęgnacja

Sierść Wielkiego Pirenejczyka wymaga regularnego szczotkowania dwa do trzech razy w tygodniu szczotką z długim włosiem i grabiami do podszerstka. Podczas intensywnych sezonów linienia może być konieczne codzienne szczotkowanie w celu kontrolowania ilości sierści. Biała sierść łatwo się brudzi, więc kąpiele co cztery do sześciu tygodni mogą być konieczne.

Pomimo swojej dużej wielkości Wielki Pirenejczyk nie jest psem o wysokiej energii: jego potrzeby ruchowe są umiarkowane. Przy jednym lub dwóch codziennych długich spacerach lub swobodzie w bezpiecznym ogrodzonym miejscu pies będzie zadowolony. Nie jest zalecany do biegania ani do intensywnych długotrwałych ćwiczeń. Potrzebuje natomiast przestrzeni: nie jest rasą odpowiednią dla mieszkań.

Żywienie musi być wysokiej jakości i specyficzne dla ras olbrzymich, z odpowiednimi poziomami wapnia i fosforu, aby nie przeciążać rosnącego układu kostnego. Podział porcji na dwa posiłki jest niezbędny, aby zmniejszyć ryzyko skrętu żołądka.

Najczęstsze choroby

Dysplazja bioder i łokci jest najczęstszą chorobą ortopedyczną u Wielkiego Pirenejczyka, sprzyjana przez jego dużą wielkość i wagę. Selekcja zwierząt hodowlanych z certyfikacją radiologiczną, utrzymywanie odpowiedniej wagi i umiarkowany ruch podczas wzrostu są głównymi środkami zapobiegawczymi. Wczesne wykrycie pozwala na leczenie zachowawcze, które znacznie poprawia jakość życia.

Skręt żołądka (rozszerzenie-skręt żołądka) to nagłe zdarzenie medyczne, które może dotyczyć dużych ras z głęboką klatką piersiową, jak Wielki Pirenejczyk. Karmienie psa dwoma posiłkami dziennie, unikanie intensywnego ruchu po jedzeniu i znajomość objawów to niezbędne środki. Mięsak kostny, rodzaj raka kości, ma również wyższą zapadalność u ras olbrzymich.

Daj swojemu Wielkiemu Pirenejczykowi najlepsze żywienie z OnlyFresh, sformułowane dla ras olbrzymich z białkami wysokiej jakości, które chronią jego stawy i podtrzymują jego imponującą muskulaturę, utrzymując go silnym, spokojnym i zdrowym na każdym etapie jego życia.