Brytyjski długowłosy

Początki Brytyjczyka długowłosego są ściśle związane z początkami Brytyjczyka krótkowłosego, najstarszej rasy kociej w Wielkiej Brytanii, wywodzącej się od kotów domowych, które przybyły z Rzymianami i przez wieki zamieszkiwały brytyjskie farmy i miasta jako łowcy gryzoni. Pod koniec XIX wieku brytyjscy hodowcy zaczęli selekcjonować i standaryzować te solidne koty krótkowłose, a w tym procesie wprowadzono krzyżówki z Persami w celu wzmocnienia gęstości sierści i zaokrąglenia głowy. Te krzyżówki pozostawiły w puli genowej rasy gen odpowiedzialny za długą sierść, który pojawił się ponownie recesywnie w niektórych miotach Brytyjczyka krótkowłosego.

Przez większą część XX wieku te egzemplarze o półdługiej sierści były uważane po prostu za niepożądaną odmianę w standardach Krótkowłosego i nie otrzymywały własnego uznania. Dopiero pod koniec XX i na początku XXI wieku kilka stowarzyszeń kocich, w tym FIFe, a później TICA i WCF, zdecydowało się uznać Brytyjczyka długowłosego za odrębną rasę, doceniając jego własną wartość estetyczną. Dziś współistnieje z Krótkowłosym jako wariant z ugruntowaną tożsamością, coraz bardziej poszukiwany przez tych, którzy pragną brytyjskiej tężyzny z bardziej zwiewną sierścią.

Brytyjczyk długowłosy zachowuje charakterystyczną dla rasy budowę cobby: kompaktowe, szerokie w klatce piersiowej ciało, krótkie i solidne nogi oraz okrągła głowa z wydatnymi policzkami, która nadaje mu tę tak rozpoznawalną minę "misia pluszaka". Jego duże, okrągłe oczy są zazwyczaj miedziane lub intensywnie złote u niebieskich egzemplarzy, choć różnią się w zależności od koloru sierści. Fundamentalna różnica w stosunku do Krótkowłosego leży w sierści: półdługiej, gęstej i o miększej teksturze, która tworzy delikatny kołnierz wokół szyi i kępki między palcami, nie osiągając długości ani objętości Persa.

Jego temperament jest spokojny, wyważony i mało wymagający. To kot, który cieszy się towarzystwem ludzi bez bycia nachalnym, który dobrze toleruje samotność w ciągu dnia pracy i rzadko bywa głośny lub wymagający. Dobrze przystosowuje się do życia w mieszkaniach, bez problemów współżyje z dziećmi i innymi zwierzętami, jeśli wprowadzenie jest stopniowe, a jego poziom aktywności jest umiarkowany: preferuje krótkie sesje zabawy, po których następują długie drzemki. Ta spokojność czyni go bardzo cenioną rasą dla domów poszukujących kota uczuciowego, ale o spokojnym charakterze.

Półdługa sierść Brytyjczyka długowłosego wymaga regularnego pielęgnowania, dwa lub trzy razy w tygodniu, grzebieniem o średnich lub szerokich zębach, aby usunąć martwy włos i zapobiec powstawaniu kołtunów, szczególnie w okolicy szyi i z tyłu łap. W sezonie linienia zaleca się zwiększenie częstotliwości pielęgnacji, ponieważ jego gęste podszerscie traci sporo włosów. W przeciwieństwie do Persa jego sierść nie skleja się łatwo, co znacznie ułatwia pielęgnację.

Biorąc pod uwagę jego spokojny charakter i naturalną tendencję do siedzącego trybu życia, niezbędna jest kontrola diety i zachęcanie do codziennej aktywności poprzez interaktywne zabawki i aktywne sesje zabaw, ponieważ ta rasa ma wyraźną predyspozycję do otyłości. Należy również zwracać uwagę na higienę oczu, ponieważ budowa twarzoczaszki może sprzyjać delikatnemu łzawieniu, i regularnie odwiedzać weterynarza w celu kontroli serca i nerek. Dieta powinna być wysokiej jakości, obliczona na podstawie rzeczywistego poziomu aktywności, a nie apetytu, który zazwyczaj jest duży.

Najistotniejszą chorobą w rasie jest kardiomiopatia przerostowa (KMP), pogrubienie mięśnia sercowego, które stanowi najczęstszą dziedziczną chorobę serca u kotów i która u Brytyjczyka długowłosego, podobnie jak u jego krótkowłosego krewniaka, wykazuje częstość powyżej przeciętnej kociej. Zaleca się wykonywanie okresowych echokardiogramów, szczególnie u egzemplarzy przeznaczonych do hodowli, w celu wczesnego wykrycia choroby i zapobieżenia jej dziedziczeniu. Opisano również wielotorbielowatość nerek (PKD), dziedziczoną po perskim komponencie obecnym w pochodzeniu rasy, która powoduje stopniowe powstawanie torbieli w nerkach; istnieją wiarygodne testy genetyczne do identyfikacji nosicieli.

Ze względu na tendencję do siedzącego trybu życia i kompaktowe ciało, otyłość jest częstym ryzykiem, które pogarsza zarówno problemy sercowe, jak i stawowe, dlatego kontrola wagi i codzienna aktywność są kluczowymi środkami zapobiegawczymi. Przy odpowiedniej opiece weterynaryjnej, odpowiedzialnych testach genetycznych przez hodowców i dobrze dostosowanym żywieniu, Brytyjczyk długowłosy zazwyczaj cieszy się długim i zdrowym życiem.