Angora turecka
Angora turecka to jedna z najstarszych i najbardziej wyrafinowanych ras kotów na świecie, z jedwabistą sierścią, elegancką sylwetką i charakterem łączącym żywość, inteligencję i szczerą czułość. To aktywne, ciekawskie zwierzę, które entuzjastycznie uczestniczy w życiu domowym i nawiązuje głębokie więzi z osobami, które się o nie troszczą.
Charakterystyka
Pochodzenie
Początki angory tureckiej sięgają Ankary (dawnej Angory) i górzystych regionów Turcji, gdzie przez wieki naturalnie żyła, przystosowana do zimnego klimatu Anatolii. Jej półdługa sierść, delikatna i bez podszerstka, jest wynikiem tej naturalnej adaptacji. Europejscy podróżnicy odwiedzający Imperium Osmańskie w XVI i XVII wieku byli zachwyceni tymi białymi kotami i przywieźli je do Europy Zachodniej.
W XVIII i XIX wieku angora turecka w Europie była krzyżowana z innymi rasami długowłosymi, aż straciła swoją tożsamość jako odrębna rasa. Aby ją zachować, Zoo w Ankarze w latach 50. XX w. rozpoczęło kontrolowany program hodowlany. Dzięki temu programowi rasa dotarła do USA w latach 60., gdzie została oficjalnie uznana. Turcja uważa tego kota za część swojego dziedzictwa kulturowego.
Cechy i predyspozycje
Angora turecka to kot o długim, smukłym i muskularnym ciele, z naturalną elegancją w każdym ruchu. Jej głowa jest klinowata, z dużymi stojącymi uszami, a oczy mogą być niebieskie, bursztynowe, zielone lub różnokolorowe (odd-eyed), co jest bardzo cenioną cechą. Sierść jest półdługa, bez podszerstka, co nadaje jej wyjątkową lekkość i połysk. Długi, puszysty ogon dopełnia harmonijną sylwetkę.
Jej charakter jest aktywny, inteligentny i wyraźnie towarzyski. W przeciwieństwie do wielu kotów długowłosych, angora turecka musi się ruszać, eksplorować i uczestniczyć we wszystkim wokół. Jest zręczna w posługiwaniu się łapami i uczy się bardzo szybko. Wielu właścicieli opisuje jej charakter jako podobny do psa ze względu na lojalność i stałe towarzyszenie opiekunom.
Pielęgnacja
Sierść angory tureckiej jest zaskakująco łatwa w pielęgnacji jak na swoją długość. Bez podszerstka nie tworzy tak łatwo kołtunów. Wystarczy szczotkowanie dwa do trzech razy w tygodniu. W czasie linienia częstsze szczotkowanie pomaga kontrolować sierść.
Ze względu na wysoki poziom aktywności potrzebuje codziennej stymulacji: interaktywne zabawki, drapaki, gry inteligentne i czas zabawy z właścicielami. Ważna jest pielęgnacja zębów i regularne wizyty weterynaryjne z oceną kardiologiczną. Pożywienie powinno być wysokiej jakości i dostosowane do poziomu aktywności.
Najczęstsze choroby
Najlepiej poznanym schorzeniem w tej rasie jest wrodzona głuchota, częstsza u białych osobników z niebieskimi oczami (gen W). Test BAER precyzyjnie wykrywa głuchotę u kociąt.
Może również występować kardiomiopatia przerostowa (HCM), którą należy monitorować poprzez coroczne badania echo. Ataksja móżdżkowa jest udokumentowana u niektórych osobników, ale jest rzadka. Przy odpowiedzialnych hodowcach, regularnych wizytach weterynaryjnych i wysokiej jakości żywieniu angora turecka może cieszyć się długim i aktywnym życiem.
