English Springer Spaniel

Spaniels to jedna z najstarszych rodzin psich w Europie, wzmiankowana w walijskich tekstach z X wieku. Anglicy przez wieki klasyfikowali je według rozmiaru: mniejsze były cockerami (do polowania na słonki), a większe springerami (od techniki wyskakiwania w celu wypłaszania zwierzyny). Oficjalne rozróżnienie między Cocker Spaniel a English Springer Spaniel jako oddzielnymi rasami zostało ustanowione dopiero w 1902 roku przez brytyjski Kennel Club, choć typy były wyraźnie zróżnicowane od XIX wieku.

Pierwotnie hodowany jako pies aportujący i płochący na Wyspach Brytyjskich, English Springer Spaniel przez wieki był nieodłącznym towarzyszem myśliwego polującego na ptaki. Jego wytrzymałość, wyjątkowy nos i radosne nastawienie do pracy uczyniły go jednym z najbardziej cenionych psów myśliwskich w Europie. Dziś istnieją dwie wyraźnie odróżniające się linie: robocza, lżejsza i z silniejszym instynktem łowieckim, oraz wystawowa, z dłuższą sierścią i bardziej elegancką sylwetką.

English Springer Spaniel to pies średniej wielkości, dobrze zbudowany i kompaktowy, z łagodnym i uważnym wyrazem pyska odzwierciedlającym jego uprzejmy temperament. Uszy są długie, szerokie, osadzone na wysokości oczu, pokryte jedwabistą sierścią tworzącą frędzle. Oczy są w kolorze orzechowym lub ciemnobrązowym, o życzliwym i ufnym wyrazie. Sierść jest umiarkowanie długa, prosta lub lekko falista, z frędzlami na uszach, klatce piersiowej i kończynach.

To pies o otwartym, towarzyskim i entuzjastycznym charakterze. Dobrze dogaduje się z dziećmi, innymi psami i, przy odpowiedniej socjalizacji, z innymi zwierzętami. Jest jednym z najbardziej aktywnych i niezmordowanych spaniels, z dużą dzienną potrzebą ruchu. Jest inteligentny i szybko się uczy, bardzo dobrze reagując na trening metodą pozytywnego wzmacniania. Jego instynkt węszenia może sprawić, że zgubi się, jeśli zostanie wypuszczony na otwartym terenie bez wcześniejszego szkolenia.

Sierść Springer Spaniela wymaga regularnego szczotkowania — dwa lub trzy razy w tygodniu metalowym grzebieniem i szczotką slicker — ze szczególną uwagą na frędzle na uszach, klatce piersiowej i tylnych łapach, gdzie kołtuny tworzą się najczęściej. Po spacerach w terenie warto sprawdzić, czy w sierści i uszach nie zaplątały się kolce lub nasiona. Kąpiele można przeprowadzać co cztery do sześciu tygodni. Sierści nigdy nie należy strzyc; przycinanie nożyczkami zachowuje naturalny wygląd.

Cotygodniowa kontrola uszu jest niezbędna: długie, wiszące uszy ograniczają wentylację kanału słuchowego, co sprzyja wilgoci i infekcjom. Należy je czyścić specjalnym płynem i dobrze suszyć po kąpielach lub ćwiczeniach w wodzie. Springer potrzebuje obfitego codziennego ruchu — co najmniej godziny — i najlepiej zajęć stymulujących jego węch: tropienie, szukanie przedmiotów, agility. Bez wystarczającej aktywności może stać się niespokojny lub destrukcyjny.

Anomalia oczu collego (CEA) może dotknąć English Springer Spaniela. Jest to dziedziczna choroba oczu, wahająca się od łagodnych form bez wpływu na wzrok do poważniejszych przypadków z odklejeniem siatkówki. Testy genetyczne pozwalają zidentyfikować nosicieli i osobniki dotknięte chorobą. Dysplazja stawów biodrowych to kolejna częsta dolegliwość, która może powodować kulawość i ból u dorosłych psów; radiologiczna ocena reproduktorów pomaga zmniejszyć jej częstość.

Przewlekłe zapalenie ucha jest najczęstszą dolegliwością rasy w codziennej praktyce weterynaryjnej: długie, wiszące uszy tworzą idealne środowisko dla infekcji. Regularna higiena uszu i częste kontrole są najlepszą profilaktyką. Niektóre osobniki mogą wykazywać epilepsję, która wymaga diagnozy różnicowej i leczenia przez całe życie po potwierdzeniu. Przy regularnych kontrolach weterynaryjnych i podstawowej codziennej pielęgnacji English Springer Spaniel to zdrowa i wytrzymała rasa.