Rudy kot

Wygląd rudego kota definiuje jego futro o odcieniach od intensywnej czerwieni lub spalonej pomarańczy do delikatnego kremu lub moreli, przechodząc przez całą pośrednią gamę. Kolor jest produkowany przez feomelaninę, ciepły pigment ssaków, i prawie zawsze towarzyszy mu wzor tabby, czy to pręgowany, nakrapiany, klasyczny czy w ości, widoczny z mniejszą lub większą intensywnością w zależności od okazu.

Najbardziej uderzającą ciekawostką genetyczną rudych kotów jest to, że ich kolor jest powiązany z chromosomem X, podobnie jak czerń w przypadku kotów trójkolorowych i szylkretowych. Oznacza to, że samce (z jednym chromosomem X) potrzebują odziedziczyć tylko jeden gen koloru rudego, aby być całkowicie rudymi, podczas gdy samice (z dwoma chromosomami X) muszą odziedziczyć gen na obu. Dlatego większość rudych kotów to samce: statystycznie około 80% wszystkich rudych to samce. Rude samice istnieją, ale są znacznie rzadsze.

Rudy jest jednym z najczęstszych kolorów u kotów domowych bez określonej rasy i pojawia się również regularnie u wielu ras czystych. Maine Coon rudy lub red tabby jest jednym z najpopularniejszych: połączenie dużego rozmiaru rasy z długim futrem i ciepłym kolorem jest szczególnie efektowne. Pers czerwony lub kremowy to kolejna odmiana bardzo ceniona na wystawach. British Shorthair w kolorze rudym lub kremowym ma ten pluszowy wygląd, który czyni go nieodpartym, a American Shorthair tabby rudy jest jednym z najbardziej klasycznych w świecie anglosaskim.

Pojawia się również często u Norwegian Forest Cat, Syberyjskiego, Exotic Shorthair ioczywiście u Europejczyka domowego, który prawdopodobnie skupia największą część rudych kotów na świecie. Szczególna wzmianka dla rudego Munchkina, gdzie połączenie ciepłego koloru z krótkimi łapkami jest wyjątkowo urocze.

Oczy rudych kotów są zazwyczaj ciepłych i intensywnych kolorów: złotych, miedzianych, orzechowych lub zielonych, a kontrast między ciepłym futrem a jasnymi oczami nadaje im bardzo charakterystyczny wyraz, często opisywany jako przyjazny i wyrazisty.

Sława rudych kotów jako sympatycznych, towarzyskich i nieco łasuchów nie jest tylko kulturowym kliszem odziedziczonym po Garfieldzie. Kilka badań dotyczących zachowania kotów i ludzkiej percepcji wykazało, że właściciele rudych kotów konsekwentnie opisują je jako bardziej przyjazne, komunikatywne i mniej agresywne niż koty innych kolorów.

To koty, które zazwyczaj dobrze integrują się w dużych rodzinach, dobrze tolerują inne zwierzęta przy odpowiedniej socjalizacji i wyrażają swoje uczucia bezpośrednio i bez owijania w bawełnę. Ich apetyt jest czymś, co wielu właścicieli potwierdza: mają tendencję do zachłanności i należy kontrolować ich porcje, aby uniknąć nadwagi, szczególnie u kastrowanych samców żyjących w domu.

Higiena i pielęgnacja futra jest zmienna w zależności od rasy bazowej i zawsze należy uwzględnić okresowe kontrole weterynaryjne, aby zagwarantować ich dobrostan.

Nie istnieją choroby specyficzne związane z rudym kolorem jako takim. Predyspozycja do określonych patologii zależy od rasy bazowej każdego okazu, dlatego zaleca się zapoznanie się z najczęstszymi chorobami konkretnej rasy zwierzęcia.

Niemniej jednak, aspektem do obserwowania u rudych kotów, szczególnie u kastrowanych samców żyjących w domu, jest tendencja do nadwagi, która może prowadzić do problemów ze stawami, cukrzycy lub chorób sercowo-naczyniowych, jeśli nie kontroluje się odżywiania i nie promuje aktywności fizycznej.