Lhasa Apso

Lhasa Apso jest jedną z najstarszych ras psów na świecie, z historią sięgającą ponad dwa tysiące lat w Tybecie. Jego nazwa pochodzi od Lhasy, świętej stolicy Tybetu, oraz tybetańskiego słowa «apso», odnoszącego się do rodzaju górskiej kozy, nawiązując do jego długiej, gęstej sierści. Przez wieki był hodowany wyłącznie w buddyjskich klasztorach i w pałacach tybetańskiej szlachty, gdzie uważany był za zwierzę święte i przynoszące szczęście. Jego zadaniem było służenie jako strażnik wewnętrzny: mimo swojego rozmiaru, jego ostre zmysły i głośne szczekanie czyniły go bardzo skutecznym w ostrzeganiu przed intruzami.

Lhasa Apso był bardzo cenionym podarunkiem wśród tybetańskiej rodziny królewskiej i mnichów i rzadko był sprzedawany: ofiarowywano go jako prezent zaufanym podróżnikom. Pierwsze okazy dotarły na Zachód na początku XX wieku, kiedy trzynasty Dalajlama zaczął darować pary Lhasa Apso wybitnym gościom. W 1935 roku został oficjalnie uznany przez British Kennel Club i od tego czasu jego popularność stale rosła w Europie i Ameryce.

Lhasa Apso ma niepowtarzalny wygląd: niskie, zwarte ciało pokryte długą sierścią opadającą kaskadowo do ziemi, z grzywką zakrywającą oczy i tworzącą wąsy i brodę. Głowa jest umiarkowanie zaokrąglona, z pyskiem średniej długości, zwisającymi uszami dobrze pokrytymi włosem. Ogon noszony jest zwinięty na grzbiecie. Pomimo swojego wyglądu pluszowego misia, pod sierścią jest to pies muskularny i odporny.

Jego charakter jest złożony i wielowymiarowy: czuły i lojalny wobec najbliższej rodziny, ale powściągliwy i nieufny wobec obcych, co czyni go doskonałym psem alarmowym. Jest niezależny i ma własny charakter — nie jest psem, który ślepo słucha — i może wykazywać upór podczas szkolenia, jeśli nie jest odpowiednio motywowany. Jest emocjonalnie bardziej odporny niż wiele małych psów i rzadko cierpi na silny lęk separacyjny. Może dobrze współżyć ze starszymi dziećmi, które go szanują, ale nie jest najlepszym wyborem dla rodzin z bardzo małymi dziećmi.

Pielęgnacja sierści Lhasa Apso jest wymagająca i wymaga codziennej staranności. Długa, delikatna sierść łatwo się splątuje, dlatego codzienne szczotkowanie metalowym grzebieniem i szczotką jest niezbędne, aby unikać węzłów i kołtunów, które mogą być bolesne i wymagać strzyżenia. Wielu właścicieli decyduje się na utrzymanie krótkiej sierści (strzyżenie szczenięce), aby ułatwić pielęgnację, szczególnie latem. Kąpiele można wykonywać co trzy lub cztery tygodnie, dokładnie susząc sierść, aby unikać problemów skórnych.

Czyszczenie oczu jest ważne, ponieważ grzywka może ocierać się o rogówkę i powodować podrażnienia; wielu właścicieli przypina włosy grzywki małą spinką lub lekko je przycina. Zwisające uszy sprzyjają gromadzeniu się woskowiny i powinny być regularnie sprawdzane i czyszczone co tydzień. Szkolenie Lhasa Apso wymaga cierpliwości i konsekwencji, z krótkimi i zróżnicowanymi sesjami opartymi na pozytywnym wzmocnieniu. Źle reaguje na nadmierną presję i uczy się lepiej, gdy jest motywowany nagrodami.

Postępowy zanik siatkówki (PRA) jest dziedziczną chorobą oczu, która może powodować stopniową utratę wzroku, a ostatecznie ślepotę. Istnieje test genetyczny do identyfikacji nosicieli, a odpowiedzialni hodowcy powinni badać swoje reproduktory. Dziedziczna choroba nerek to kolejna poważna choroba udokumentowana w rasie: polega na nieprawidłowym rozwoju nerek, który może prowadzić do niewydolności nerek we wczesnym wieku u dotkniętych osobników. Wczesna diagnoza poprzez regularne badania krwi jest kluczowa.

Alergie skórne są stosunkowo częste i mogą objawiać się jako zapalenie skóry, swędzenie lub utrata sierści. Wysokiej jakości dieta z odpowiednimi składnikami dla profilu psa może pomóc je kontrolować. Mogą również wystąpić problemy oczne wynikające z podrażnienia sierścią: zapalenie rogówki, owrzodzenia rogówki lub suche oko, wymagające regularnej kontroli weterynaryjnej i dobrej pielęgnacji grzywki. Przy odpowiedniej profilaktyce i zaufanym weterynarzu, Lhasa Apso jest rasą długowieczną i stosunkowo zdrową.