Kot Himalajski

Kot Himalajski nie jest rasą naturalną, lecz wynikiem selektywnych krzyżowań między Kotem Perskim a Kotem Syjamskim, przeprowadzanych równolegle w Stanach Zjednoczonych i Europie od lat 30. XX wieku. Pierwsze eksperymenty przeprowadzili badacze Virginia Cobb i dr Clyde Keeler na Harvardzie, z celem zbadania dziedziczenia wzoru colorpoint i długiej sierści. Pierwsze okazy łączyły długą sierść Persa ze wzorem colorpoint Syjamskiego.

Brytyjscy hodowcy podjęli program w latach 50. z celem stworzenia stabilnej rasy wystawowej. W 1955 roku Kot Himalajski został oficjalnie uznany w Wielkiej Brytanii jako odrębna rasa. W Stanach Zjednoczonych Cat Fanciers' Association (CFA) uznało go w 1957 roku, ale później, w 1984 roku, reklasyfikowało go jako odmianę Persa. Dyskusja o tym, czy Himalajski jest odrębną rasą, czy odmianą perską, różni się w zależności od organizacji felinologicznych, choć ich wygląd i charakter wyraźnie je wyróżniają.

Kot Himalajski ma typ fizyczny nowoczesnego Persa: okrągłe i zwarte ciało, duża okrągła głowa z niezwykle krótkim i spłaszczonym nosem (typ brachycefaliczny), szerokie kości policzkowe, małe i dobrze rozstawione uszy oraz duże, okrągłe, intensywnie niebieskie oczy — colorpoint zawsze towarzyszy niebieskim oczom, cecha odziedziczona od Syjama. Futro jest bardzo długie i gęste, z obfitym podszerstkiem nadającym objętość i puszystość.

Jego charakter jest spokojny, czuły i bardzo bliski swoim właścicielom. Nie jest aktywnym ani zbyt zabawnym kotem — choć lubi delikatne sesje zabawy — i preferuje zrelaksowane i przewidywalne środowiska. Może być nieśmiały wobec nieznajomych i potrzebuje czasu na adaptację do nowych ludzi lub sytuacji. Jest bardzo wokalny na swój sposób: może cicho miauczeć, prosząc o uwagę. Idealny dla osób starszych, spokojnych domów lub jako jedyne zwierzę domowe.

Pielęgnacja sierści Himalajskiego jest jedną z najbardziej wymagających wśród kotów domowych. Jego długa, gęsta sierść wymaga codziennego lub co drugi dzień czesania metalowym grzebieniem o szerokich zębach, aby wykryć i rozplątać węzły zanim staną się kołtunami. Bardzo jasna sierść może łatwo się plamić, więc miesięczne kąpiele są wskazane. Wielu właścicieli decyduje się na okresowe strzyżenie higieniczne w okolicy perianalnej, aby ułatwić konserwację.

Czyszczenie twarzy jest codzienne i nieuniknione: budowa brachycefaliczna powoduje nadmiar łez, które plamią i nawilżają fałdy twarzy, sprzyjając infekcjom skórnym. Wilgotną szmatką lub specjalnymi gazikami kanaliki łzowe muszą być czyszczone każdego dnia. Uszy również muszą być regularnie sprawdzane i czyszczone. Higiena jamy ustnej jest ważna, ponieważ brachycefale mają stłoczone zęby. Himalajski nie potrzebuje dużo ruchu, ale stymulacja mentalna — zabawki, drapaki, okna do obserwowania — jest ważna dla jego dobrostanu.

Zespół brachycefaliczny jest główną troską zdrowotną rasy. Skrajne ukształtowanie głowy — krótki nos, wydłużone miękkie podniebienie, wąskie nozdrza — może powodować trudności oddechowe, od chrapania i głośnego oddychania po poważne problemy podczas wysiłku lub upału. Niektóre okazy wymagają operacji korekcyjnej. Ważne jest unikanie stresu cieplnego i nie poddawanie ich intensywnemu wysiłkowi.

Wielotorbielowatość nerek (PKD) jest bardzo powszechna w linii perskiej i, w konsekwencji, u Himalajskiego: polega na rozwoju torbieli w nerkach, które postępują z wiekiem. Test genetyczny (PKD1) umożliwia identyfikację nosicieli, a wszyscy odpowiedzialni hodowcy powinni być przetestowani. Kardiomiopatia przerostowa (KMP) może również wystąpić i wymaga okresowej kontroli echokardiograficznej. Z hodowcami, którzy przeprowadzają testy genetyczne i badania kardiologiczne, Kot Himalajski może cieszyć się wieloma latami dobrej jakości życia.