Himalaya Kat

De Himalaya Kat is geen natuurlijk ras maar het resultaat van selectieve kruisingen tussen de Perzische Kat en de Siamese Kat, die vanaf de jaren 1930 parallel in de Verenigde Staten en Europa werden uitgevoerd. De eerste experimenten werden uitgevoerd door de onderzoekers Virginia Cobb en Dr. Clyde Keeler aan Harvard, met het doel de erfelijkheid van het colorpoint-patroon en het lange haar te bestuderen. De eerste exemplaren combineerden de lange vacht van de Pers met het colorpoint van de Siamees.

Britse fokkers namen het programma in de jaren 1950 over met als doel een stabiel tentoonstellingsras te creëren. In 1955 werd de Himalaya Kat in het Verenigd Koninkrijk officieel erkend als zelfstandig ras. In de Verenigde Staten erkende de Cat Fanciers' Association (CFA) het in 1957 maar herclassificeerde het later, in 1984, als een variëteit van de Pers. Of de Himalaya een zelfstandig ras of een Perzische variëteit is, verschilt per kattenvereniging, hoewel hun uiterlijk en karakter hen duidelijk onderscheiden.

De Himalaya Kat heeft het fysieke type van de moderne Pers: rond en compact lichaam, grote ronde kop met een extreem korte en platte neus (brachycefaal type), brede jukbeenderen, kleine en goed gespreide oren, en grote, ronde, intensief blauwe ogen — het colorpoint gaat altijd gepaard met blauwe ogen, een eigenschap geërfd van de Siamees. De vacht is zeer lang en dicht, met overvloedige ondervacht die volume en zachtheid geeft.

Het karakter is rustig, liefdevol en zeer verbonden met zijn vertrouwde mensen. Het is geen actieve of zeer speelse kat — hoewel het geniet van zachte speelsessies — en geeft de voorkeur aan ontspannen en voorspelbare omgevingen. Het kan verlegen zijn met vreemden en heeft tijd nodig om aan nieuwe mensen of situaties te wennen. Het is op zijn eigen manier erg vocaal: het kan zachtjes mauwen om aandacht te vragen. Ideaal voor oudere mensen, rustige huishoudens of als enig gezelschapsdier.

De vachtverzorging van de Himalaya Kat is een van de meest veeleisende onder de huiskatten. Zijn lange, dichte vacht vereist dagelijkse of om-de-dag-borsteling met een metalen kam met brede tanden om knopen op te sporen en te ontwarren voordat ze klitten worden. De zeer lichte vacht kan gemakkelijk vlekken krijgen, dus maandelijkse baden zijn aangeraden. Veel eigenaren kiezen voor periodieke hygiënische trims in het perianale gebied om het onderhoud te vergemakkelijken.

Gezichtsreiniging is dagelijks en onvermijdelijk: de brachycefale anatomie zorgt voor een teveel aan tranen die de gezichtsplooien bevlekken en bevochtigen, wat huidinfecties bevordert. Met een vochtige doek of specifieke gaasjes moeten de traankanalen elke dag worden gereinigd. Ook de oren moeten regelmatig worden gecontroleerd en gereinigd. Tandhygiëne is belangrijk, omdat brachycefalen opeengepakte tanden hebben. De Himalaya heeft niet veel beweging nodig, maar mentale stimulatie — speelgoed, krabpalen, ramen om naar buiten te kijken — is belangrijk voor zijn welzijn.

Het brachycefale syndroom is de belangrijkste gezondheidsoverweging bij het ras. De extreme hoofdconformatie — korte neus, verlengd zacht gehemelte, nauwe neusgaten — kan ademhalingsproblemen veroorzaken, variërend van snurken en luide ademhaling tot ernstige problemen tijdens inspanning of in de hitte. Sommige exemplaren hebben corrigerende chirurgie nodig. Het is belangrijk hittestress te vermijden en ze niet aan intensieve oefeningen te onderwerpen.

De polycystische nierziekte (PKD) is zeer gebruikelijk in de Perzische lijn en, bij uitbreiding, bij de Himalaya: het bestaat uit de ontwikkeling van cysten in de nieren die met de leeftijd vorderen. De genetische test (PKD1) maakt het mogelijk dragers te identificeren, en alle verantwoordelijke fokkers moeten worden getest. Hypertrofische cardiomyopathie (HCM) kan ook voorkomen en vereist periodieke echocardiografische follow-up. Met fokkers die genetische tests en hartonderzoeken uitvoeren, kan de Himalaya vele jaren van goede levenskwaliteit genieten.