Turkse Angora kat

De oorsprong van de Turkse Angora kat ligt in Ankara (het vroegere Angora) en in de bergachtige regio's van Turkije, waar hij al eeuwenlang in het wild voorkwam, aangepast aan het koude klimaat van het Anatolische binnenland. Zijn halflange, fijne vacht, zonder ondervacht, is het resultaat van die natuurlijke aanpassing: ze beschermt hem tegen de kou zonder in de zomer te zwaar te worden. Europese reizigers die in de 16e en 17e eeuw het Ottomaanse Rijk bezochten, waren gefascineerd door deze witte katten met bijzondere ogen en namen ze mee naar Frankrijk en Italië, waar ze in de Europese hoven furore maakten.

Tijdens de 18e en 19e eeuw werd de Turkse Angora in Europa gekruist met andere langharige rassen, vooral met de Perzische, tot het punt dat hij zijn identiteit als afzonderlijk ras verloor. Om het ras in zijn oorspronkelijke staat te behouden, startte de dierentuin van Ankara in de jaren 1950 een gecontroleerd fokprogramma, dat tegenwoordig wordt beschouwd als de officiële beschermer van de zuivere Turkse Angora. Dankzij dit programma bereikte het ras in de jaren '60 de Verenigde Staten, waar het officieel werd erkend en zich over de rest van de wereld verspreidde. Turkije beschouwt deze kat als onderdeel van haar cultureel erfgoed.

De Turkse Angora kat heeft een lang, slank en gespierd lichaam, met een natuurlijke elegantie die in elke beweging zichtbaar is. Zijn kop is wigvormig, met grote, rechtopstaande oren, en de ogen kunnen blauw, amberkleurig, groen of van verschillende kleuren zijn (wat bekendstaat als 'ongelijke ogen'), een eigenschap die zeer gewaardeerd wordt in het ras, vooral bij witte exemplaren. De vacht is halflang, zonder ondervacht, wat hem een uitzonderlijke lichtheid en glans geeft; hij klit niet gemakkelijk en golft mee met de beweging. De staart, lang en weelderig, vervolledigt een harmonieuze en sierlijke verschijning.

Het karakter is actief, intelligent en uitgesproken sociaal. In tegenstelling tot veel langharige katten is de Turkse Angora kat geen bankhanger: hij heeft beweging, verkenning, spel en betrokkenheid bij alles wat er om hem heen gebeurt nodig. Hij is behendig met zijn poten, kan deuren, lades of kranen openen, en leert zeer gemakkelijk. Hij gaat goed om met kinderen en andere dieren, hoewel hij dominant kan zijn als er geen geleidelijke introductie plaatsvindt. Veel eigenaren omschrijven het karakter als 'hondachtig' vanwege de loyaliteit en het constante volgen dat deze katten richting hun eigenaren laten zien.

De vacht van de Turkse Angora is, gezien de lengte, verrassend gemakkelijk te onderhouden. Doordat hij geen ondervacht heeft, ontstaan klitten niet zo snel als bij andere langharige rassen. Een borstelbeurt twee of drie keer per week, met een kam met fijne tanden om beginnende klitten op te sporen, is voldoende om de vacht in perfecte staat te houden. Tijdens de ruiperiode helpt vaker kammen om los haar in huis onder controle te houden. Badderen kan af en toe; bij goed drogen herstelt de vacht snel zijn natuurlijke structuur.

Vanwege zijn hoge activiteitsniveau heeft de Turkse Angora dagelijkse stimulatie nodig: interactief speelgoed, klimstructuren, denkspelletjes en gezamenlijke speeltijd met zijn eigenaren. Zonder die stimulatie kan hij zich vervelen en op zoek gaan naar eigen vermaak op manieren die niet altijd gewenst zijn. Ook mondhygiëne is belangrijk (poetsen of specifieke snacks enkele keren per week) en periodieke dierenartscontroles die een hartonderzoek omvatten. De voeding moet van hoge kwaliteit zijn en aangepast aan zijn activiteitsniveau, zonder overmaat die overgewicht bevordert.

De meest bekende aandoening bij het ras is de aangeboren doofheid, die het vaakst voorkomt bij exemplaren met een witte vacht en blauwe ogen. Deze relatie tussen witte vacht, blauwe ogen en doofheid is genetisch van oorsprong (gekoppeld aan het W-gen dat verantwoordelijk is voor de witte kleur) en kan één of beide oren aantasten. Dove katten kunnen met de juiste verzorging een volwaardig leven leiden, maar het is goed om dit vanaf het begin te weten om communicatie en verzorging aan te passen. De BAER-test maakt het mogelijk doofheid bij kittens nauwkeurig op te sporen.

Ook kan hypertrofische cardiomyopathie (HCM) voorkomen, de verdikking van de hartwanden die relatief vaak voorkomt bij katten en die bij de Turkse Angora monitoring met jaarlijkse echocardiogrammen verdient. De cerebellaire ataxie, een neurologische aandoening die de coördinatie van beweging beïnvloedt, is bij enkele exemplaren van het ras gedocumenteerd, hoewel zeldzaam. Met verantwoorde fokkers die genetische tests uitvoeren, regelmatige veterinaire controles en voeding van goede kwaliteit kan de Turkse Angora een lang en actief leven genieten.