Bostonterriër

Het ontstaan van de Bostonterriër ligt in Boston, Massachusetts, aan het eind van de 19e eeuw. Hij ontstond uit een kruising tussen de Engelse Bulldog en de Engelse Witte Terrier (nu uitgestorven), met mogelijke bijdragen van andere rassen zoals de Franse Bulldog en de Bullterriër. De resulterende hond werd decennialang verfijnd tot het huidige type: compact, goedgeproportioneerd en met dat zo kenmerkende zwart-witte patroon. In 1893 werd hij erkend door de American Kennel Club, waardoor het het eerste Amerikaanse ras werd dat in het register werd opgenomen.

Gedurende de 20e eeuw won de Bostonterriër aan populariteit zowel in de Verenigde Staten als in Europa, gewaardeerd om zijn aanpasbaarheid aan het stadsleven en zijn evenwichtige karakter. Hij wordt beschouwd als de «Amerikaanse hond» bij uitstek en in 1979 werd hij uitgeroepen tot officiële huisdier van de staat Massachusetts. Zijn hanteerbare formaat en zijn sociale karakter hebben hem tot een van de favoriete metgezellen voor het stadsleven gemaakt, vooral voor ouderen, stelletjes en gezinnen in kleine woonruimtes.

De Bostonterriër is een hond van klein-tot-middelgroot formaat, compact en goed gespierd, met een vierkante, evenwichtige lichaamsbouw. Zijn hoofd is breed en afgerond, met een korte snuit, grote, ronde ogen en kleine, rechtopstaande oren. De vacht is kort, glad en glanzend, altijd in het klassieke zwart-wit of gestroomd en wit, met het zogenaamde "smokingspatroon" dat hem die zo onderscheidende uitstraling geeft.

Zijn karakter is opgewekt, aanhankelijk, intelligent en sterk op mensen gericht. Het is een hond die geniet van voortdurend gezelschap, die goed omgaat met kinderen, ouderen en andere dieren, en die geen agressieve neigingen vertoont. Hij leert relatief gemakkelijk en houdt van spel en interactie. Het is geen betrouwbare waakhond, maar wel een geweldige levensgezel.

Het is een matig actief ras: hij heeft niet de intensieve beweging nodig van een Duitse Herder, maar volstaat ook niet met minimale uitjes. Twee of drie dagelijkse wandelingen van gemiddelde duur en enkele speelmomenten thuis dekken zijn behoeften. Als brachycefale ras moet men voorzichtig zijn met intensieve inspanningen op warme dagen.

De Bostonterriër is een van de makkelijkst te onderhouden rassen: zijn korte vacht vereist slechts wekelijks borstelen en af en toe een bad. Als brachycefaal ras heeft hij echter speciale aandacht nodig voor zijn ademhaling: zware inspanning op warme dagen moet vermeden worden en elk teken van ademhalingsmoeilijkheden moet in de gaten worden gehouden. Als het gesnurk zeer uitgesproken is of er sprake is van intolerantie voor inspanning, is een veterinaire beoordeling van het brachycefale syndroom aan te raden.

De grote, uitpuilende ogen van de Bostonterriër zijn gevoelig voor hoornvlieszweren en irritatie door vreemde voorwerpen. Het is ook raadzaam om regelmatig de kleine gezichtplooien te reinigen om irritaties te voorkomen. De voeding moet van hoge kwaliteit zijn en qua calorieën goed worden afgestemd, omdat het ras de neiging heeft tot overgewicht wanneer het een sedentaire levensstijl heeft.

De belangrijkste aandoening bij de Bostonterriër is het brachycefaal syndroom, dat anatomische afwijkingen omvat — nauwe neusgaten, verlengd zacht gehemelte, hypoplastische luchtpijp — die de ademhaling bemoeilijken. In matige gevallen wordt het met omgevingsmaatregelen behandeld; in ernstige gevallen kan corrigerende chirurgie nodig zijn. Een vroege veterinaire beoordeling maakt het mogelijk de mate van aantasting vast te stellen en dienovereenkomstig te handelen.

Ook oogproblemen komen vaak voor: corneale ulcera, oogproptose en glaucoom zijn aandoeningen die toezicht vereisen. Aangeboren doofheid kan optreden, vooral bij exemplaren met veel wit op het hoofd. Met regelmatige veterinaire controles, een gecontroleerd gewicht, voorzorgsmaatregelen tegen hitte en kwalitatieve voeding kan de Bostonterriër van een comfortabel en zeer plezierig leven genieten.