Kot norweski leśny

Pochodzenie kota norweskiego leśnego ginie w historii Skandynawii. Te koty żyły w norweskich lasach od wieków, naturalnie przystosowane do chłodnego i wilgotnego klimatu regionu. Występują w mitologii nordyckiej — uważa się, że «koty Freyi», bogini miłości i płodności, były kotami norweskimi leśnymi — oraz w skandynawskich baśniach ludowych. Ich dwuwarstwowa sierść, duże pazury i umiejętność wspinania się i polowania pozwalały im przetrwać w skrajnych warunkach.

Pomimo długiej historii jako kota naturalnego, program systematycznej hodowli kota norweskiego leśnego jest stosunkowo niedawny: rozpoczął się w Norwegii w latach 30. XX wieku, z zamiarem zachowania rasy, zanim rozmyje się wskutek krzyżowania z kotami domowymi. Kot norweski leśny został oficjalnie uznany przez FIFe w 1977 roku i od tego czasu rozprzestrzenił się na całym świecie, ciesząc się szczególną popularnością w krajach nordyckich i w reszcie Europy.

Kot norweski leśny to kot dużych rozmiarów, krępy i dobrze umięśniony, z prostokątnym tułowiem i silnymi kończynami przystosowanymi do wspinaczki. Jego głowa ma kształt trójkąta z prostym profilem, uszy są duże z pędzelkami na końcach, a oczy migdałowe i bardzo wyraziste. Najbardziej charakterystyczną cechą jest sierść: półdługa, z wodoodporną warstwą zewnętrzną i bardzo gęstym, wełnistym podszerstkiem, który chroni przed zimnem. Ogon, długi i bardzo puszysty, dopełnia sylwetkę, która wygląda naprawdę majestatycznie.

Ma zrównoważony temperament, jest ciekawski i czuły, ale nie zależny. To kot, który lubi towarzystwo, ale potrafi też zostać sam bez lęku. Dobrze dogaduje się z dziećmi, z innymi kotami i, przy odpowiedniej socjalizacji, także z psami. Ma silnie rozwinięty instynkt wspinaczkowy — w swoim naturalnym środowisku wspinał się po urwiskach i drzewach — dlatego wysokie konstrukcje do wspinaczki są niezbędne w jego domowym otoczeniu.

To kot aktywny, ale nie szalony: przeplata chwile eksploracji i zabawy z długimi drzemkami w wysokich miejscach. Uczy się łatwo i może nauczyć się otwierać drzwi lub rozwiązywać puzzle z jedzeniem bez trudności. Jego głos jest łagodny i nie jest nadmiernie głośny, co czyni go szczególnie miłym mieszkańcem domów, w których ceni się spokój.

Sierść kota norweskiego leśnego wymaga szczotkowania dwa lub trzy razy w tygodniu, aby utrzymać ją wolną od kołtunów, z częstszymi sesjami podczas wiosennych linień, kiedy traci duże ilości podszerstka. Ponieważ latem pozbawiony jest podszerstka — praktycznie traci go niemal całkowicie w ciepłych porach roku — pielęgnacja upraszcza się w najgorętszych miesiącach. Kąpiele są rzadko potrzebne, ponieważ zewnętrzna warstwa sierści jest naturalnie wodoodporna i odpycha zabrudzenia.

Żywienie powinno być wysokiej jakości i dostosowane do jego wielkości i poziomu aktywności. Ważne jest kontrolowanie porcji, aby uniknąć nadwagi, która z wiekiem może pogorszyć problemy ze stawami i sercem. Konstrukcje do wspinaczki i zabawki, które pobudzają jego instynkt wspinaczkowy i łowiecki, są bardzo polecanymi inwestycjami. Coroczne badania weterynaryjne, w tym echokardiogram, są niezbędne do wczesnego wykrycia ewentualnych problemów z sercem.

Najważniejszą chorobą, którą należy kontrolować u Kota norweskiego leśnego, jest kardiomiopatia przerostowa (CMH), często występująca u wielu dużych ras kotów. Coroczne badanie echokardiograficzne jest najskuteczniejszym narzędziem do wykrycia jej we wczesnych stadiach. Odpowiedzialni hodowcy wykonują badania genetyczne u swoich zwierząt hodowlanych, aby zmniejszyć jej występowanie. Może też wystąpić glikogenoza typu IV, dziedziczna choroba metaboliczna wpływająca na magazynowanie glikogenu, która w ciężkich postaciach może być śmiertelna u kociąt.

Dysplazja stawu biodrowego może występować u osobników o dużych rozmiarach i masie, szczególnie u samców, i może powodować ból stawów wraz z wiekiem. Dzięki certyfikowanej genetyce, regularnym kontrolom weterynaryjnym, wysokiej jakości żywieniu oraz środowisku umożliwiającemu ruch i naturalną aktywność, Kot norweski leśny może cieszyć się długim, aktywnym życiem pełnym tej pogody ducha, która go charakteryzuje.