malamut alaskański

Pochodzenie malamut alaskański sięga ponad czterech tysięcy lat wstecz, na wybrzeża cieśniny Beringa na Alasce. Został wyhodowany przez plemię Mahlemut —od którego pochodzi jego nazwa—, grupę rdzennych Amerykanów, którzy hodowali go do ciągnięcia ciężkich sanek towarowych przez zaśnieżony teren i w temperaturach sięgających dziesiątek stopni poniżej zera. Był czymś więcej niż zwierzęciem pracującym: mieszkał z rodzinami, spał obok nich, by dawać im ciepło, i był traktowany jak pełnoprawny członek społeczności.

W przeciwieństwie do husky syberyjnego, stworzonego z myślą o szybkości, malamut został wyselekcjonowany pod kątem wytrzymałości i siły: potrafił ciągnąć znacznie cięższe ładunki przez całe dni. W gorączce złota pod koniec XIX wieku rasa była krzyżowana z innymi psami i niemal straciła czystość. Dzięki pracy oddanych hodowców w XX wieku oryginalny typ został przywrócony, a rasa oficjalnie uznana przez American Kennel Club w 1935 roku.

malamut alaskański to duży, muskularny pies o solidnej budowie, który w każdym ruchu emanuje siłą i wytrzymałością. Jego głowa jest szeroka, z trójkątnymi, stojącymi uszami, ciemnobrązowymi oczami i wyrazem między czujnym a przyjaznym. Dwuwarstwowa sierść — gruba na zewnątrz i wełnista wewnątrz — chroni go przed ekstremalnymi temperaturami, choć sprawia też, że jest mało odpowiedni do ciepłego klimatu. Jego ogon, zakrzywiony nad grzbietem, i pewna postawa czynią go nie do pomylenia.

Jest przywiązany, towarzyski i stosunkowo niezależny. W przeciwieństwie do innych ras pracujących, malamut nie jest z natury szczególnie posłuszny: to pies, który myśli samodzielnie i nie zawsze wykonuje polecenia automatycznie. Potrzebuje opiekuna z doświadczeniem, który rozumie jego charakter i potrafi zarządzać jego tendencją do podejmowania własnych decyzji. Dobrze dogaduje się z ludźmi, w tym z dziećmi, choć jego energia i rozmiar wymagają nadzoru.

Malamut ma wysoki instynkt łowiecki, co może utrudniać współżycie z małymi zwierzętami. Ma też tendencję do dominowania nad innymi psami tej samej płci. Wczesna socjalizacja i konsekwentne wychowanie od szczenięcia są niezbędne, aby rozwinąć cały jego potencjał jako zrównoważonego towarzysza rodziny.

Malamut alaskański potrzebuje obfitej, codziennej aktywności fizycznej: co najmniej półtorej godziny intensywnej aktywności obejmującej spacery, biegi i zabawy. Bez takiego rozładowania energii może stać się destrukcyjny, lękliwy lub uciekinierem — a ze względu na swoją siłę konsekwencje mogą być poważne —. To rasa, która szczególnie lubi mushing, canicross, wędrówki lub jakąkolwiek aktywność na świeżym powietrzu, która utrzyma ją aktywną fizycznie i stymulowaną psychicznie. Nie jest psem do małego mieszkania ani dla osób prowadzących siedzący tryb życia.

Jego sierść to najbardziej wymagający aspekt pielęgnacji: wymaga czesania kilka razy w tygodniu oraz codziennych sesji podczas dwóch corocznych linień, w których gubi podszerstek w spektakularnych ilościach. Nigdy nie wolno go golić: sierść działa jako izolacja zarówno przed zimnem, jak i przed ciepłem. Żywienie powinno być wysokiej jakości i dostosowane do jego dużych rozmiarów i poziomu aktywności, z rozłożeniem posiłków, aby zmniejszyć ryzyko skrętu żołądka.

Najczęstszą dolegliwością u malamuta alaskańskiego jest dysplazja stawów biodrowych, która może powodować przewlekły ból stawów i ograniczać sprawność ruchową wraz z wiekiem. Odpowiedzialna selekcja genetyczna — z certyfikowanymi zdjęciami rentgenowskimi osobników hodowlanych — oraz kontrola masy ciała są najlepszymi narzędziami zapobiegawczymi. Może też wystąpić niedoczynność tarczycy, która powoduje przyrost masy ciała, ospałość i problemy z okrywą włosową, i która dobrze reaguje na leczenie hormonalne.

Dziedziczna polineuropatia jest chorobą neurologiczną charakterystyczną dla rasy, która dotyka obwodowego układu nerwowego i może wystąpić u młodych szczeniąt. Istnieje test genetyczny wykrywający nosicieli, a odpowiedzialni hodowcy wykonują go przed krzyżowaniem swoich zwierząt. Dzięki regularnym kontrolom weterynaryjnym, certyfikowanej genetyce i wysokiej jakości żywieniu, malamut alaskański może cieszyć się długim, aktywnym życiem pełnym energii, która go wyróżnia.